Belki bir gün
İlk bu ateş kalbimde alevlenmeye başladığımda 18 yaşındaydım .Gitmek ,hem de arkama bile bakmadan,çok çok uzaklara.DOĞAYA VE BİLİNMEZLİĞE… O zamanlar beni hayatta tutan tek şey gelecekte bir gün bu hedefimin gerçekleşek olması umuduydu. Küçüktüm ,modern yaşamın ve 21. Yüzyılın bana verdiği getiriler vardı ,gelecekte hayatta kalmam için bunları öncelikle halletmem gerekti : ). Boğuldum, kalbimi kaybettim ,ruhum her geçen gün kapitalist sistemin acımasızlığından kenedini kaybetti. Daha 20 yaşındaydım ve yeterince şey kaybetmiştim .Düzene alışmaya çalıştım aynı zamanda düzenden kopmaya .. Bunu başardığım zamanlar oldu.Doğaya kendimi emanet ettiğim huzurlu vakitler.Sadece küçük bir çocuktum ve istediğim tek şey huzur ve özgürlüktü. 22 yaşına geldiğimde tüm kaçma isteğim ,beni uzaklara götürecek o tanımadığım adamın arabasına binip gitme hevesim ve enerjim benden alınmış gibi hissetmeye başladım.Günlerim bu acımasızlıkla yüzleşmekle geçiyord...